Tag Archives: mama

Kochamy, więc czytamy…

Kochasz swojego maluszka? No jasne! To takie pytanie retoryczne na początek. Luty to miesiąc miłości, więc to idealny czas żeby sobie ją okazywać. Ale jak to przekazać czterolatce? Słowa „Kocham Cię” mamy w swoim słowniku już od dawna, ale czy Mela je rozumie? Co sobie myśli gdy to mówi? Jak odbiera to, że ja ją kocham?

To trudne pytania, bo nie łatwo się postawić na miejscu swojego dziecka. Chcesz żeby ono wiedziało, że je kochasz? To mu to okaż!

Jak?

No właśnie? Jak? Dziś dam Ci jedną podpowiedź – przez czytanie. Teraz pewnie myślisz, że napiszę jak to codziennie zasiadam z Melą w pokoju, wybieramy bajeczkę i czytamy, oglądamy, dyskutujemy… Tak by było, gdyby było idealnie. Gdyby mama miała czas, gdyby się mleko na kakao nie przypaliło, gdyby mama nie musiała pracować, gdyby nie poszła na spotkanie wieczorem…

Nie jest idealnie

No nie jest, ale… Będę pracowała nad sobą, aby było lepiej! Jako dziecko przeczytałam wszystkie książki z biblioteki szkolnej (aż mi samej trudno w to uwierzyć 😉 ), więc umiłowanie do czytania Mela odziedziczyła po mamusi. Książeczki są z nami praktycznie od urodzenia (zaczynaliśmy od kontrastowych), cały czas je kupujemy, goście wiedzą, że mała je uwielbia, więc też zawsze dbają aby przynieść jakąś ze sobą, a Meli szafeczki obecnie aż się od nich uginają. Tylko co z czytaniem… To moja działka i czas bardziej się przyłożyć.

czytamy bajeczki

Nowoczesne techniki robią nam krzywdę

Oj tak. Włączyć dziecku bajkę na tv, telefonie czy komputerze to każdy potrafi. Dlaczego to robimy? Dla świętego spokoju, żeby móc popracować, ugotować obiad na jutro itd. itp. Wymówek, aby ominąć czytanie w pokoju z dzieckiem każdy z nas ma mnóstwo. A właśnie to czytanie rozwija umysły naszych maluszków. To ono kształtuje ich wyobraźnię i dzięki niemu wyrastają na kreatywnych i mądrych ludzi.

Od dziś mówię stop!

Komu i czemu? No sobie najbardziej! Spojrzałam prawdzie w oczy… I co zobaczyłam? Że istotnie czytam z Melą często, ale nie codziennie. Dlatego piszę ten tekst, aby sama przed sobą się zdeklarować. I zrobię to!

Kto mnie zmotywował?

Żeby nie było, że ja taka anielska matka jestem i sama na to wpadłam… Hmm… W sumie wpadłam, ale na wpis na facebooku nt. kampanii #KOCHANIEprzezCZYTANIE. Całą akcję zorganizowała Magdalena Erbel z SavetheMagicMoments.pl i chwała jej za to.

Każdy z nas kocha swojego maluszka lub „-szki” jeśli ma ich więcej. Pokażmy im jak je kochamy!

Czytajmy!


Czy spodobał Ci się przeczytany właśnie tekst?

Jeśli tak, to bardzo mi miło. Chcesz co jakiś czas poczytać o moich pasjach związanych z życiem mamy marketerki? Masz kilka możliwości:
udostępnij ten wpis jeśli Ci się podoba i chcesz pokazać go innym,
– zostaw komentarz – chcę wiedzieć czy myślisz podobnie do mnie, a może masz zupełnie inne zdanie,
polub mój profil na Facebooku – sporo tam kulisów moich pasji,
zaobserwuj Instagrama – jeśli lubisz oglądać moje zdjęcia 🙂
Do następnego!

Jesteś piękna!

Jesteś? No jasne, że tak! Czy widzisz jak ja wyglądam? Jestem gruba, przed 30-stką i nikt by się za mną nie obejrzał!

Znasz to? Często powtarzasz te słowa? No to witaj w moim świecie! Mówimy chórkiem 🙂

Czemu tak jest? Jak mam przyjąć to, że przez większość życia mój rozmiar był w okolicy 36, a teraz jest grubo ponad? Ehh… Na wagę aż boję się stawać, a jak mój mąż pyta ile tam widzę to szybko uciekam i krzyczę ‚nie czepiaj się’.

Tak, widać to  – po pierwsze to jak wyglądam, a po drugie moje niezadowolenie. Czy o tym mówię? Tak! Z jednej strony każdy z moich znajomych to słyszał, ale z drugiej ja nic sobie z tego nie robię. Dlaczego?

Nie wiem. Ciężko mi. Nie chcę.

Czy jestem piękna? Kurcze, tego też nie wiem.

Ale moment… Nie!

Jestem piękna! Mimo wszystko… Skąd to wiem, skoro codziennie sobie powtarzam ‚idź babo na dietę, bo mąż zwątpi’…

Trudno mi. Ciągle mam jakieś wymówki. Przeszłam w codzienny rytm jedzenia w biegu. Zatraciłam się w pracy i nie dbam o siebie. To, że pamiętam żeby się pomalować to za mało. Jak idę do sklepu kupić coś do ubrania to popadam w depresję. Albo się nie mogę dopiąć, albo wyglądam jak orka. Tak, tak się czuję.

W takim razie skąd teoria, że jestem piękna?

A wiem!

Od mojej Meli.

W zabieganiu, w codzienności od czasu do czasu słyszę z ust mojej córeczki ‚mamo jesteś piękna!’.

Chcę wtedy płakać (nawet kosztem rozmazanego tuszu rano przed pracą).

Moja córka mnie kocha. Jest ponad. Ponad to, jak ja wyglądam. Choć wiem, że nie jestem idealna dla wszystkich wokół, to mam wsparcie. W niej.

Dziękuję córeczko! Ty też jesteś piękna. To nieprawda, że jesteś podobna tylko do taty. Do mnie trochę też 🙂 Obie jesteśmy piękne!

Kocham Cię Mela! <3 I obiecuję, że się za siebie wezmę. Dla siebie. Żebym nie wątpiła w to, że jestem piękna!

Córeczko – przepraszam, że nie zawsze jest tak, jak byś chciała…

Przepraszam Cie córeczko… Tymi słowami chcę rozpocząć ten tekst. Myślę, że kiedyś, gdy Mela będzie starsza, będę z nią o tym rozmawiać. O czasie. Tym wspólnym. Co by było gdybym  nie podjęła pracy zaraz po tym, jak moja córeczka skończyła roczek? Nie wiem, ale pewnie nie byłabym tu gdzie jestem. Czy żałuję? Nie. Chciałam tego, chciałam pracować, realizować się i jednocześnie być mamą na medal. Czy mi się to wszystko udało?

Nie wiem. Melania oceni to za kilka lat. Może do tego czasu będzie oceniać to jeszcze jeden maluszek (zobaczymy jak się to wszystko ułoży). Czy będę z drugim dzieckiem postępować inaczej? Czy zostanę z nim w domu do skończenia przez niego 3 lat? Nie. Nie zrobię tego. Nie dlatego, że byłoby to  niesprawiedliwe wobec Meli, ale dla siebie. Tak! Myślę o sobie! Czy to grzech? Mam jedno życie i chcę czerpać z niego 200%. Kocham moją rodzinę i wiem, że bez niej moje życie byłoby szare. Mam dwa skarby (córkę i męża) i nie wyobrażam sobie innego funkcjonowania, jak tylko przy nich.

Moja córeczka jest wspaniała. Czy się tego spodziewałam? Nie wiem. Nie wiedziałam, aż do porodu jaka jest płeć dziecka, więc nie wyobrażałam sobie jak moje dziecko będzie wyglądać. Czekałam. Gdy ją zobaczyłam moje serce zabiło mocniej. „Jest śliczna” – to moje pierwsze słowa wypowiedziane po tym gdy ją ujrzałam. Cudne, wielkie oczy spojrzały na mnie i podświadomie stałyśmy się jednością jeszcze bardziej, niż gdy była w brzuchu.

Czy gdy boli ją, to mnie też? Tak. Dokładnie tak jest, ale muszę być twarda. Dla niej i dla siebie. Czy mam wyrzuty sumienia, że nie byłam przy niej gdy dostała wysokiej gorączki w przedszkolu i tak bardzo płakała lub gdy rozdarła sobie udo siatką ogrodzeniową podczas zajęć przedszkolnych? Mam i zawsze po takich przypadkach siedzę z nią do późnego wieczora, tulę i przepraszam. Czy da się zapobiec wszystkim ‚wypadkom’, jakie przytrafiają się dziecku? Nie, więc to nie jest tak, że trzeba nagle czuć się ‚złą matką’. To się zdarza i tyle. Kropka.

Czy chciałabym całymi dniami patrzeć jak rośnie i uczy się nowych rzeczy? No jasne! Ale. Coś za coś. Ja mam pracę i samorealizację, a ona koleżanki i panie w przedszkolu oraz coś jeszcze. Wolność.

Jaką wolność powiecie? Odpowiem. Myślę, że fakt, że oddaję dziecko na kilka godzin do neutralnego świata (bez rodziców) to rodzaj wolności. Mela jest bardzo otwartym i szalonym dzieckiem. W przedszkolu opowiada o nas paniom i koleżankom. Mówi to co chce i nie słyszy ciągle ode mnie „nie mów tak, tak nie wolno”. Tam wolno! Staram się nie dawać jej zakazów, ale czasem opadając z sił krzyczę „nie wolno”. Nie powinnam. Za to córeczko również Cię przepraszam.

Jest coś jeszcze – Mela dzięki kontaktom z rówieśnikami jest twarda. Nie płacze gdy ktoś ją popchnie, tylko wstaje i idzie dalej! Ostatnio gdy zobaczyłam taką sytuację w przedszkolu byłam z niej dumna, bardzo.

Co negatywnego dostrzegam w tym , że pracuję? To, że moja praca za mną chodzi. W domu często siedzę przy komputerze. Nie powinnam, ale czasem jak nie sprawdzę poczty lub swoich zadań na kolejny dzień jestem ‚chora’. Moja córeczka powinna mieć ten czas. Muszę jej go oddać i uczę się tego. Chcę! Chcę być dla niej na 100% tego czasu, gdy jesteśmy razem. Meluś! Poprawię się! Będziecie mi kibicować?

PS: Mela dziękuję Ci za ostatni długi weekend. Miło mieć Cię cały czas obok i nie myśleć o pracy ;*

 

Jestem mamą w korporacji – spełnioną

Da się? Jesteś nią? Chciałabyś być? Jak zwykle zadaję dużo pytań, wiem, ale chcę Cię poznać. Chcę wiedzieć czy jesteś kimś innym niż ja, czy może mamy podobne pierwiastki w życiu.

Jak to jest?

Hmmm… Dla mnie bomba! Uwielbiam swoją pracę, a kocham moją córkę. Da się to połączyć i zadowolić obie strony (mnie i Melę oczywiście). Przez pierwszy rok bycia mamą (roczny macierzyński) cieszysz się dzieckiem. Opiekujesz się, dbasz, uczysz się zachowań pociechy, śmiejesz się, płaczesz. Wszystko naraz! Tyle emocji. I jest coś jeszcze. Ty!

Co to znaczy, że oprócz bycia mamą, jesteś jeszcze „Ty”?

Część z Was zapewne wie co mam na myśli – chcesz być sobą i mamą, a nie tylko tą drugą. Oczywiście mając dziecko nie wyobrażamy sobie życia bez niego, to oczywiste. Ale cząstką siebie tęsknimy do życia kobiety. Podkreślę, że nie chodzi mi o drogie kosmetyki, chodzenie do fryzjera, ciągłe dbanie o siebie itd. Chodzi mi o coś zupełnie innego – samorealizację. Tak, to chyba będzie dobre słowo. Czy można spełniać się będąc mamą i nie pracując? No jasne, że tak! Wiem, że są kobiety, dla których esencją życia jest macierzyństwo. Czasem jednak to nie wszystko. Czasem chce się czegoś więcej. Ja chciałam i nadal chcę. Mam to. To moja praca.

Jestem mamą pracującą i niczego się nie boję. No dobra, boję się każdej choroby Meli, ale tego boi się każdy rodzic. Wtedy wszystko mogę rzucić, żeby tylko była zdrowa.

„Takie małe dziecko do żłobka, jak możesz, będzie ciągle chora!” – słyszałam to kilka razy. Bolało za każdym jednym. Czy cofając czas nie posłałabym tam Meli? O nie drogie mamy! Zrobiłabym to jeszcze raz!

Choroby, płacze, smutek, tęsknota – tak to trzeba przeżyć, ale kiedyś i tak będzie trzeba (3, 4, 5-latki czeka to samo gdy pójdą do przedszkola). Dałyśmy radę, obie (plus nieoceniona pomoc tatusia, który dzielił ze mną L4-ki i opiekuńcze).

Czy mi łatwo?

Po tym wszystkim? Myślę, że łatwiej niż na początku. Teraz mam wszystko poukładane. Nasze mieszkanko coraz piękniejsze (zaczynaliśmy od parapetówki przy starym biurku pod komputer mojego męża, więc uważam, że obecnie jest progres z umeblowaniem). Córeczka zdrowsza, piękna, szczęśliwa i co najważniejsze – uwielbia przedszkole! Praca? To moje spełnione marzenie! Zawsze lubiłam pisać, byłam wielbicielką dobrego stylu i social mediów, i tak właśnie wylądowałam w dziale marketingu, dużej firmy produkującej piękne rzeczy związane z fotografią.

Jak mijają dni mamy w korporacji?

Kreatywnie! Opowiem o tym jeszcze innym razem, a dziś napiszę tyle: jestem spełnioną (w dwóch tego słowa znaczeniach) mamą.

Zapraszam Cię do siebie!

 

Witam Ciebie, Ciebie i Ciebie. Wszystkich, którzy tu zajrzą. To początek naszej wspólnej przygody. Dlaczego dziś? W sumie nie wiem, bo planuję to już od wielu lat. Czy to będzie dobry dzień aby rozpocząć? To się jeszcze okaże! Biorę to na siebie! Zapytasz co? Ten bagaż nowych doświadczeń. Moich, Twoich, naszych. To dziś zaczniemy swoją wspólną przygodę – oby nam się się dobrze razem żyło.

Kawa. Nasza, pierwsza, wspólna

Uwielbiam ją, dlatego to pierwsze zdjęcie, które widzisz. Mogę wypić nawet trzy dziennie. Poranną, w pracy i na wieczornym meetingu. Kocham ją w każdej postaci, a najbardziej z mlekiem. Czy jestem w stanie przeżyć bez niej dzień? Oj ciężko mi to przychodzi – muszę być konkretnie schorowana, aby z niej zrezygnować.

Od czego zacząć?

Wejdź do mnie. Usiądź i słuchaj. Jestem gadułą. Niestety bądź ‚stety’, to zależy od sytuacji. Gdy byłam dzieckiem, moi bliscy tego nie znosili, ale im więcej mam lat, tym bardziej twierdzę, że przydało mi się to nie raz. Wiele drzwi otworzyłam moim gadulstwem. Zawsze staram się zahamować w kryzysowej sytuacji bądź kontaktach służbowych, ale nie zawsze uda mi się nad sobą zapanować. Generalnie dużo gadam. Tyle.

Co o sobie powiem?

W przyszłości powiem więcej. Dziś kilka słów wstępu (Matko! Jak to poważnie brzmi). Jestem kobietą. Jestem mamą. Jestem żoną. Jestem pracownicą na etacie (lub karierowiczką – jak kto woli). Wszystko razem to ja.

Chcesz mnie poznać?

Zaglądaj tu. Będę Ci opowiadać. Dużo. Obiecuję. Startujemy!